7b.+Kierkegaard


 * Søren Kierkegaard (1813 – 1855) – subjektiviteten er sanninga **

Filosofi handlar om å skaffe oversyn og samanheng via fornufta, dette var noko som prega europeisk filosofi sida Aristoteles si tid. Men på 1800-tallet endra det seg hos dei vest europeiske filosofane, og denne endringa er særdeles uttrykt hos den danske filosofen Søren Kierkegaard.

Han meinte at fornufta hadde lite å stille opp med overfor det livet eigentleg handlar om, og at fornufta kan være eit problem for dei verkelege oppgåvene til mennesket. Han meinte at mennesket skulle ha i oppgåve å ta ansvar over sin eigen eksistens, dermed sagt på ein anna måte er at alt anna er uviktig. Og at når eit menneske tek eksistensen sin inn over seg, at det andre blir viktig. Derfor blir den tankeretninga Kierkegaard er ein tidleg eksponent for, også kalla eksistensfilosofi eller eksistensialisme. Retninga rommar religiøse og ikkje – religiøse tenkjarar. Kierkegaard er eit særeige eksempel på det første.